Zuid-Afrika 1: reisverslag en fotoreportage - Naar Inkwenkwezi Private Game Reserve bij East London

Hits: 70376

Artikelindex

 

Naar Inkwenkwezi Private Game Reserve bij East London Donderdag 30 september

 

Door uitlopers van de Drakensbergen rijden we in de richting van de kust. Vanmorgen heb ik de was betaald bij de receptie. Er stond ook nog een rekening open van een maaltijd in het café, meende de receptioniste. Ik maakte duidelijk dat ik die meteen bij de kassa betaald heb. Dat ging nog zo traag. Baas erbij, vijf minuten later zonder excuses of toelichting een creditnota. Het is een prachtig gelegen hotel, maar op klantvriendelijkheid kan men nog hoger scoren. Toch hadden R en ik hier nog wel een paar dagen willen blijven. We hebben nu één wandelingetje gemaakt hier in de buurt, maar er is nog meer te doen op dat gebied. Als we hier met de caravan waren geweest, dan waren we nog een paar dagen blijven plakken, zeg maar. Maar nu gaat de karavaan weer verder en wij sluiten aan. Veel droog ‘veld’ zien we onderweg. Maïsstoppels. Hier en daar meer of minder dicht gestippeld in het landschap dorpen met ‘Mandelahuisjes’ of minder fraaie onderkomens. Wat doen deze mensen voor de kost vraag ik me af. Nergens lijkt me werkgelegenheid in de buurt. Of het mag zijn op een veeboerderij. ‘Hollandse’ zwart-bonte koeien op mals –geïrrigeerd- gras. Heuvels, lage bergen; het is geen vervelende route. Stadjes met een heel druk leven op en naast de straat; kraampjes en markten. Umthatha. We komen langs het huis van de vroegere president Nelson Mandela. Een uit de kluiten gewassen bungalow. Mandela is hier niet vaak meer; zijn gezondheid laat het niet toe. Hij woont in Joburg. 

Wij hebben zorgen in de bus. Luxe-zorgen, dat wel. Eerst wil de kachel in het achterste deel van de bus niet uit. De radiator naast mijn voet is gloeiend heet. Na diverse pogingen stopt de chauffeur om bij de motor handmatig iets af te sluiten. Nu koelt de radiator langzaam af, maar nu valt de airco uit. Het wordt snel ongeveer veertig graden in de bus. Zo heet en benauwd, dat we met de koffiepauze de warmte buiten van rond de dertig graden schat ik, als koel ervaren. We trekken alle gordijnen dicht als we voor de koffie en de lunch naar buiten gaan. De chauffeur baalt ervan. Hij belt zijn bedrijf. Dat biedt de hele bus een gratis maaltijd aan voor het geleden ongemak, te nuttigen op de laatste dag in Kaapstad. Aardige geste. We weten dan nog niet dat de volgende dag het probleem nog zal voortduren na een zogenaamde ‘reparatie’. 

Watercrisis

Het water in de bus raakt op, zegt de RL. Ook bij ons een watercrisis. Nou, zo erg is het niet. We hebben allemaal € 27 per persoon betaald om water in de bus te hebben –toch geen kinderachtig bedrag-. Op eerdere reizen betaalde iedereen die een flesje nam contant of hield dat zelf in de gaten. Dat ging goed. (*Op andere reizen was het gewoon gratis, voeg ik er nu in 2016 aan toe). Het systeem van vooruit betalen voor de hele reis werkt kennelijk niet. Het lokt uit tot ‘overgebruik’. Het bedrag is gebaseerd op een gebruik van twee flesjes per dag per persoon. Maar als het van de grote hoop gaat en het is warm en je moet ook nog wat hebben om tanden te poetsen… Althans zo schijnt het gegaan te zijn. In tien dagen is er dus voor € 27 p.p. doorgedraaid. Dat is €2,70 per dag. Daar kun je bijna twee glazen wijn voor drinken in dit land.  R en ik hebben ons rantsoen niet eens alle dagen opgemaakt. Tandenpoetsen kun je in dit land ook wel met kraanwater. We voelen dan ook weinig voor bijbetalen, wat de RL in het vooruitzicht stelt. Gelukkig is ze er niet weer op terug gekomen. Later was het weer ook minder dorstig. Misschien was het budget dus toch genoeg. 

Koffiedrinken doen we bij een Whimpy in weer zo’n ziel- en sfeerloos benzinestation. De cappuccino is goed, dat moet gezegd, maar verder: beton, plastic stoeltjes, dreinende muzak, een tv op grijs beeld die de lawaaierigheid versterkt. Eten doen wij bij Mike’s Kitchen, een toch wat aardiger zaak dan de Whimpy. Een kordate zwarte mevrouw bedient ons efficiënt. Ik neem heek en calimari en chips. Lekker. Om drie uur moeten we toch weer die hete bus in. Het wordt een lange zit tot we om ruim half zes aankomen bij de lodge Inkwenkwezi. Graham Stanton is hier in 1983 begonnen met een farm die tot gamefarm moest worden omgevormd. In de loop van de tijd heeft hij heel wat gebied bijgekocht en nu telt het terrein 4000 ha. Voor het grootste deel is het omheind en binnenkort zal dat helemaal af zijn. Er is werkgelegenheid voor 80 mensen. Je schijnt de big five hier te kunnen zien en door de nabijheid van de kust zelfs de big six als je de walvissen meetelt. We worden zeer vriendelijk ontvangen met een sundowner, een skemerkelkie in de vorm van witte of roze champagne of sap of sherry. Ja, ja. Ook het diner is prima verzorgd. De flessen witte en rode wijn zijn van het huis, en als er een leeg is: ‘no problem’. Nu eens geen buffet maar bediening aan tafel. Er is soep, vis in folie, gevulde kip of rundvlees en een toetje. Onze chauffeur is in zijn nopjes: we krijgen een andere bus. Morgen zal blijken dat dit nog niet zo vlot te gaan. 

De Lodge heeft voor morgen voor ons een heel activiteitenprogramma. Voor 450 Rand zijn we een hele dag bezig. R en ik kiezen het ‘pakket’ en als keuze een bezoek aan een authentiek dorp met kennismaking met Mama Tofu, een oude nog vieve dame. Omdat wij Soweto hebben gemist, willen we dit in ieder geval doen. Onze RL en de chauffeur verzekeren ons dat dit nog véél interessanter is dan Soweto. Onze verwachtingen worden hoog gespannen. In het ‘pakket’ zit een gamedrive, een lunch, stoeien met olifanten en met luipaarden. Zoals bij al dit soort activiteiten krijgen we een formulier onder de neus om te tekenen: als een beest onverhoopt zich toch anders gedraagt dan verwacht mocht worden, dan is de zaak niet aansprakelijk. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor morgen, zoiets. 

Na het diner worden we met de bus door aardedonker Afrika met een auto van de lodge voorop naar een ‘zusterlodge’ gebracht waar onze kamers zijn. Het zijn lage gebouwen met zijn Hollandse klokgevel die je richting Kaap steeds meer ziet. Het zal me benieuwen hoe het er hier bij daglicht uitziet. 



 

 

 

 irrigatie doet wonderen

 levendige stadjes onderweg

 ons hotel 

The Wild Coast (bij het hotel) 

 strand van de indische Oceaan 

 

 

 

 

naar boven