Zuid-Afrika 1: reisverslag en fotoreportage - Hluhluwe Imfolozi Game Reserve KwaZulu Natal en Park Greater St. Lucia Wetlands

Hits: 70390

Artikelindex

 

Hluhluwe Imfolozi Game Reserve KwaZulu Natal en Park Greater St. Lucia Wetlands   zondag 26 september

 

Tien voor zes op, half zeven eten, om 07.20 op pad met twee Toyota Jeeps, met extra hoge zitplaatsen. Het is een half uur rijden naar de parkingang en dat gaat in snel tempo in de kille ochtendwind. Ik doe de capuchon van mijn jack op en dan is het uit te houden. De adem snijdt je af. Wij zitten op de achterste bank;  de chauffeur stelde zich voor als Johan. Bij de ingang van het park moeten kaartjes worden gehaald door de chauffeurs en kunnen wij dus nog even opwarmen en naar de wc. Dat kan straks weer een hele tijd niet. Dan begint de tocht door dit landschappelijk zeer fraaie park. Het is meer groen dan het Krugerpark en landschappelijk ook wat afwisselender lijkt me (vergeleken met het kleine stukje Krugerpark dat wij zagen dan tenminste). Ook hier staan nog wel kale bomen maar ook al heel wat groene en er is minder zwart geblakerd afgebrand. Vaak is het landschap open met verspreide bomen en boomgroepjes. Het is heuvelachtig. Nu het één park geworden is (zie de dubbele naam), is het een van de grootste wildparken van Afrika. En veel minder druk dan Kruger. 

We zien veel dieren. Als snel zien we een witte rhino met een kleintje. Dat is leuk. Het park is trouwens beroemd om de bescherming en instandhouding van de populatie witte neushoorns. Nu zijn er weer 1400 witte rhino’s maar op het dieptepunt waren er maar twintig meer. De zwarte rhino is veel zeldzamer. En dan giraffen. Een hele groep die ligt te rusten en veel die staan te vreten van de doornige acacia’s met hun frisgroene blaadjes. En meer neushoorns, en meer giraffen. Het blijft iedere keer weer een sport om ze zo mooi mogelijk in de lens te vangen. 

Wat gnoes zien we. En een grote troep bavianen die net onze weg gaan kruisen omdat ze naar de rivier willen om te drinken. Mooi gezicht is dat. Bobbejane noemen ze die hier. Er zijn kleintjes die zelf lopen maar ook die nog bij hun moeder aan de buik hangen of op de rug meerijden. Buffels, een hele kudde. Mooi in het licht, vrij dichtbij en nu eens niet half achter takken verscholen. Veel foto’s. En ook van dat bosbokje dat op slechts een tiental meters afstand naast de auto poseert, doodstil. Even later blijkt er nog een te zijn. Prachtige plaatjes. Zebra’s zijn ook altijd weer fotogeniek met hun strepenpatroon. Vooral als ze voor of naast elkaar staan, krijg je mooie composities. De ene heeft een jong dat nog bij haar drinkt. Boven op een heuvel mogen we er even uit. Hier komen kennelijk geen wilde beesten. Er ligt een bot van een olifant. Best zwaar is dat. Ik maak wat panoramafoto’s. 


 


 

Hluhluwe wildpark

 (zgn. witte) neushoorn met jong

 het jong

 
groepje giraffes

 

 

 

 neushoorn met lange hoorn

 troep bavianen

 met jong op de rug

 

 

 met heel kleintje

 drinken bij de rivier

 kudde buffels

  

 'duiker'

 bovenop een heuvel
mogen we even van de auto af

 drinkend jong

 hop

 suikerbekkie

 

 

 



 

Isimangaliso

We zien veel dieren, wel veel van dezelfde soort, maar toch. Ook mooie foto’s van vogels gemaakt, bv. van dat suikerbekkie dat bij de ingang nectar peurde uit een mooie rode bloem. Een geslaagde tocht dus. Om goed elf uur zijn we terug bij de lodge. We krijgen een lunchpakket mee dat iedereen in de bus meteen soldaat maakt na dat vroege ontbijt. Met de bus rijden we naar St. Lucia aan de kust. Daar ligt het Park Greater St. Lucia Wetlands, in 2007 herdoopt in Isimangaliso Wetland Park. “Het Isimangaliso park is heel divers en daardoor zo uniek en bestaat o.a. uit: natuurlijke meren, grasland, begroeide zandduinen, moeras, savanne, kuststrook, zandvlakten, mangroven en koraalriffen. Er lopen 5 rivieren het St. Lucia meer in, nl. de Mkuze, Mzinene, Hluhluwe, Nyalazi en de Imfolozi. De Mkuze rivier is de grootste en komt uit in een deltagebied. Een smal kanaal, heel toepasselijk Narrows genaamd, verbindt het meer vervolgens met de Indische Oceaan. De nijlpaarden zijn van groot belang voor het meer omdat zij door hun uitwerpselen het water voeden wat weer goed is voor de vissen.” (bron: visitafricanow.com). 

Wij gaan een vaartocht op de brede rivier maken. Om goed twaalf uur komen we al met de bus in het dorp St. Lucia aan. Tot kwart voor twee moeten we ons zien te vermaken. Geluncht hebben we al uit een doosje. Er is niet veel te beleven. Wat winkels, restaurants. R en ik kijken wat rond, drentelen langs een straatmarkt waar vrouwen elkaar met eindeloos geduld een kapsel in elkaar vlechten. Uren duurt dat. Een zwarte jonge vrouw zeult met een enorme jerrycan vol met, ik denk spijsolie. Ik bied aan een handje te helpen. Ze is er verlegen van maar neemt het aanbod graag aan. Zo zeul ik mee, tot het handvat in mijn handpalm en vingers begint te schroeien. Ze vindt het goed als ik een foto van haar met haar container maak. In een restaurantje drinken we een gifgroene lime-milkshake die heel zoet is. Dan naar de bus die een beetje de hoofdstraat op en neer rijdt. Niemand wist precies waar we moesten opstappen. Na wat heen en weer lopen en rijden is iedereen er dan toch. De bus rijdt nog geen 500 m en dan zijn we bij de steiger. Dat hadden we ook wel kunnen lopen… 

We hoeven niet lang te wachten op de boot. R en ik zitten op het smalle bovendek. Zo kunnen we alle kanten op kijken en vangen bovendien frisse wind in deze hitte. Het waait best stevig. We varen een uur tegen de stroom in en in drie kwartier terug. Onderweg zien we heel veel nijlpaarden. Ze schijnen het heerlijk te vinden om tegen elkaar aan geschurkt met de rug boven water te liggen dobberen. Of ze staan met hun poten op de bodem, dat denk ik eerder. De luidspreker vertelt dat nijlpaarden niet kunnen zwemmen. Onder water kunnen ze met 20 km per uur rennen en boven water kunnen ze zelfs wel 30-50 km halen. Het lijken net eilandjes van ronde gladde donkere rotsen als je zo’n groep ziet. Het zijn er echt veel. Nijlkrokodillen zien we ook, maar minder. Ze liggen bewegingloos en schijnen zich zelfs als we terugkomen nog niet bewogen te hebben. De rivier is heel breed met geel modderig water. Hij schijnt maar 1,5 m diep te zijn. Ook zien we een paar soorten arenden. Enorme vogels die op een tak op de oever als een standbeeld zo stil zitten te spieden. De 500 vogels die hier volgens de SRC gids zitten, zien we niet. Hooguit een tiental soorten. Maar het is een ontspannende tocht en we maken weer heel wat foto’s. 

Met de bus terug is het een uurtje rijden. De zon gaat net onder als we bij de lodge aankomen. We maken nog even wat sfeervolle plaatjes van de African sky. 



 

 

Isimangaliso Wetland Park (beter bekend als Park Greater St. Lucia Wetlands)   

 

 met de boot door de wetlands van St. Lucia

 veel nijlpaarden zagen we

 en kroko's 

 

 heel veel nijlpaarden

  zeearend

 rug aan rug

 

 

 

 

naar boven