DOOI !

IJssculpturen en 'grafisch werk' van Moeder Natuur

 in het Dwingelderveld, februari 2012

Het was een korte maar strenge winter, deze februari. Nu de dooi intreedt, zie ik vandaag 14 februari de meest fantastische sculpturen, die de natuur maakte in en van het dooiende ijs.
Op de slootjes lag een centimeter of tien, vijftien ijs. Het water eronder wordt nu geloosd zodat er een soort 'bomijs' ontstaat (de term die wij vroeger als kinderen voor dit ijs gebruikten: ijs zonder water eronder).

Eerst wandel ik nietsvermoedend langs de westelijke kant van  de Kraloose hei in het Dwingelderveld, maar dan kijk ik toevallig in de sloot naast het pad.

Wat een schoonheid!

Hieronder laat ik een aantal van de vele foto's zien die ik vandaag nam.

Deze plas watert af via een kleine stuw. Hierboven is nog allemaal ijs.

 Vlak voor het stuwtje ontstaan allerlei vormen in de modder en in het ijs.

 De ronde vormen in de modder doen me denken aan de Potholes in Zuid-Afrika bij Bourke's Luck in Mpumalanga.

 Dooi en vorst en weer dooi doen bizarre tekeningen op het ijs ontstaan.

 Het dooiwater met wat schuim erop stroomt van de ene plas naar de andere en maakt een fraaie boomstructuur.

 Ook dit is dooiwater in een plas. Geen ijs dus, al lijkt het er wel op.

 Dooiwater met wat schuim erop. Het stroomt van de ene plas naar de andere en veroorzaakt daar onvermoede vormen en kleuren. Het is geen minuut hetzelfde.

 Het ijs zakt in het midden in.

 Een grafische voorstelling van een kerstboom zie ik hierin. De natuur maakt het. Maar morgen is het weg...

 De 'constructies' zijn uiterst breekbaar. Als ik er tegenaan kom, valt het tinkelend als gebroken glas in elkaar.

 Onder het ijs is een ruimte van wel 30 cm ontstaan. Het zwevende ijs verdwijnt waar ik bij sta.

 Als ik hier een poosje sta te fotograferen, hoor ik nu en dan in de stilte van dit grote veld het geluid van brekend glas, of twee lege glazen die tegen elkaar tikken. Heel merkwaardig.

 Omdat ik vandaag niet mijn grote digitale spiegelreflexcamera bij me heb, maar de lichte, platte Samsung WB 750, kan ik van heel dichtbij als het ware bijna onder het ijs opnamen maken.

 Steeds dichterbij. Het wordt een abstract grafisch kunstwerk dat de natuur hier laat zien.

 Tussen het ijs...

 Je ziet de meest bizarre vormen. Soms lijkt het geslepen glas of kristal.

 Dit stuk ijs hierboven heb ik even apart op het dijkje gezet (hieronder).

 De voetafdruk van mijn laars ernaast geeft een idee van de grootte.

Ten slotte: aan deze foto's is niets gemanipuleerd.

 einde

Reageren? Graag!  Laat het eens weten als u het mooi vond.

Ga naar mijn Gastenboek of mail me. U krijgt een reactie!